Hedendaagse tekenkunst in het kader van de landelijke manifestatie DRAWING FRONT

De tekenkunst is springlevend. Niet langer dient zij als studiefase, maar het medium tekenen is een eigen weg ingeslagen. In zowel figuratieve als abstracte werken laat deze tentoonstelling een grote variatie aan tekenkunst zien. Van traditionele potloodlijnen tot experimentele vormen van tekenen waarbij de hand niet langer het medium bedient maar vervangen wordt door andere mechanieken, van animatie tot beelden in de ruimte.

 

Met werk van Roland Sohier, Marisa Rappard, Lenneke van der Goot, Rozemarijn Westerink, Halina Zalewska, Jorrit Paaijmans, Joop Stolk, Linde Faas en Corinne van Bergen.

 

Opening: zaterdag 26 maart 16.00 uur met een optreden van Roland Sohier en Uli Kürner:    opening DRAW!    

Entree: gratis 

Bij de tentoonstelling verscheen een videoportret van Corinne van Bergen. Bekijk de video hier.

  

De tentoonstelling maakt deel uit van de landelijke tekenkunstmanifestatie DRAWING FRONT een initiatief

van het Drawing Centre Diepenheim.

Twintig kunstenaars-initiatieven in Nederland laten hedendaagse tekenkunst zien. Er is een magazine verschenen waarin alle deelnemende instellingen informatie geven over hun exposities en nevenactiviteiten. Daarnaast bevat het een aantal artikelen over heden-daagse tekenkunst. Het magazine is bij Kunstliefde verkrijgbaar en kost 5 euro.

 

Meer informatie is te vinden op www.drawingfront.nl 

In 2013 maakte de Utrechtse kunstenaar Roland Sohier op de eerste etage van het het Dick Bruna Huis de tentoonstelling 'Bij nijntje op zolder'.  Als 'professor in de hazen- en konijnenkunde' plaatste hij Bruna's nijntje in de context van alle hazen en konijnen in de cultuurgeschiedenis, literatuur en beeldende kunst.

Hij ontwierp een zolderarchitectuur, maakte veel nieuwe tekeningen, deed onderzoek, verzamelde films, boeken en parafernalia, maakte een keuze uit de collectie van het Centraal Museum, maakte zelf diorama's en filmpjes en werkte mee aan de museum educatie. 

In de tentoonstelling DRAW! zijn zes tekeningen te zien uit de serie ‘In een groen, groen,groen, groen, knollenland’. Deze serie is buiten de tentoonstelling in het Centraal Museum slechts één keer getoond. De tekeningenserie beslaat het hele arsenaal aan tekentechnieken. Daarnaast worden er twee video’s getoond waarin Roland Sohier voorleest uit het boekje dat hij daarbij maakte en waarin hij vertelt over de gebruikte technieken. De boekjes zijn bij Kunstliefde verkrijgbaar. 

Op intuïtieve wijze vult Marisa Rappard het grote stuk papier met een ruime variëteit van lijnen en krabbels. Haar hand dwaalt als het ware over het papier, herhaalt bewegingen, maakt cirkels en vierkanten, voegt gekleurde vlekken toe, tot het papier uiteindelijk volledig gevuld is. Er verschijnen onverwachte vormen en structuren. Soms voegt ze een figuratief element aan haar tekening toe, maar meestal ‘ontstaan’ deze figuren in de lijnen die al op papier staan en gaat Rappard op zoek naar deze personages. Marisa Rappard wil de kijker toegang geven tot haar werk zodat erin rondgedwaald kan worden. Dit doet ze door de dichtheid van de lijnen aan te passen. Fantasierijke plaatsen in ruimte en tijd zweven rond in een eindeloze stroom verhalen, waarin feit en fictie, verleden en heden samenvallen.

Al tekenend, gummend, plakkend en snijdend komt Lenneke van der Goot tot haar eindresultaten. Ze houdt van de werkelijkheid van papier, de fragiliteit, maar ook het scherpe randje. De kwetsbaarheid enerzijds en de weerbarstigheid anderzijds. Met dit papier werkt ze haar fascinaties, waarnemingen en zoektochten uit, zoals oriëntatie, richtingloosheid, confrontatie, ergens zijn of heengaan. Ze werkt van klein tot meer dan levensgroot en speelt met 2D en 3D in bijvoorbeeld collages en bouwsels gemaakt van zwart-wit kopieën. Afbeeldingen van dieren komen veel voor in het werk van van der Goot. Ze komen voor in verhalen en sprookjes, zijn statig, stoer, gevaarlijk of wijs. Van der Goot verwijst niet naar een specifiek verhaal. De kijker mag zelf eigenschappen aan de dieren toedichten. Van der Goot ontwikkelt nieuwe omgevingen die je niet in z’n geheel terug kunt plaatsen in een ons bekende wereld. Door in haar tekeningen kleine groepjes mensen te plaatsen naast een enorm object in een verder leeg landschap, werkt het vervreemdend.

Het werk van Rozemarijn Westerink is melancholisch en raadselachtig, vol bezielde personages. De vervreemdende combinatie van liefelijkheid, iets dat je herkent uit je jeugd, en de duistere lading komt in al haar werk terug. Ze begint met het vastleggen van een moment dat ze uit haar geheugen haalt, een subjectieve herinnering. Bij veel van deze herinneringen kun je niet helemaal terughalen hoe het er precies uitzag. Net als bij een droom; je herkent iets, maar je weet niet precies waar je bent. Door te tekenen wil Westerink deze herinnering achterhalen. Zo ontstaat er een vertrouwde, maar tegelijkertijd vreemde situatie in dezelfde ruimte. Rozemarijn Westerink is op zoek naar betekenislagen waar ze geen grip meer op heeft. Het verliezen van de controle is onvermijdelijk als het om herinneringen gaat. In haar werkproces wil ze dat de betekenis los komt te staan van het beeld. 

Vanuit de fascinatie voor de microkosmos in het menselijke lichaam, de perfectie en chaos van de natuur, maakt Halina Zalewska haar werk. De kern van haar werk is het leggen van beeldende relaties tussen wetenschap, religie en filosofie. Zalewska groeide op in Polen, op een boerderij, tussen planten, bloemen, bomen en dieren. Deze wereld komt nog steeds terug in haar werk. De kijker stapt een wondere en merkwaardige wereld binnen, bevolkt met beeldschone schepselen en figuren. Door te strepen en lagen over elkaar te zetten mengt ze de potloodkleuren. Met oneindig veel geduld en toewijding tekent ze in weken tijd het vel vol. Alle streepjes bij elkaar vormen een bloem, een dier, een bos, een zee, een woestijn. Net zoals in de natuur alles is opgebouwd uit miljoenen deeltjes. De natuur heeft heel veel geduld, en Zalewska dus ook. Maar niet alles is lieflijk, of poëtisch, de moderne tijd loert om de hoek, er is nog een andere virtuele wereld die lonkt. De tegenstelling tussen het innerlijk en het uiterlijk, tussen lichaam en geest komt telkens terug in haar werk.  

Jorrit Paaijmans neemt in zijn nieuwste installatie de tekenlijn als object en gebruikt de muur als tekenvel. De mechanische sculptuur is een tekening met een telkens veranderende compositie van tekenlijnen. Met verschillende lijndiktes, lijnperspectief en verdwijnpunten refereert de installatie aan de formele aspecten van het tekenen. Zoals de bewegende lijnen door middel van perspectief diepte suggereren, is de oneindigheid van het aantal mogelijke patronen ook een suggestie.  

Sinds zijn afstuderen als tekenaar aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht heeft Jorrit Paaijmans (1979) de theorie en praktijk van het tekendiscipline diepgaand onderzocht. In zijn streven naar een objectieve en in formele zin abstracte manier van tekenen heeft hij traditionele tekenmaterialen en -methoden radicaal verworpen. Met zijn artistieke toepassingen van mechanica bevraagt Paaijmans de grenzen van het tekendiscipline - en zet de kijker aan tot denken over wat tekenen is en kan zijn. 

Met een geheel eigen kleurenpalet speelt Joop Stolk in op de actuele beeldcultuur. Je hebt het idee naar filmstills te kijken of naar een van de ontelbare foto’s die op het internet zwerven. Stolk combineert beelden uit de hedendaagse werkelijkheid met beelden uit het verleden. In zijn tekeningen schuilt een spanning die vooral tot uiting komt in de narratieve benadering en het schilderkundig standpunt dat daarbij wordt ingenomen. Door de meeslepende lijnvoering, de effectieve combinatie van de terloopsheid en de toegevoegde dramatiek van het invallende licht, blijven de beelden permanent op het netvlies staan. Hij raakt geïnspireerd door het dramatische licht dat de werkelijkheid soms vervreemdend en bedreigend doet ervaren. De manier waarop het lichtdonker gebruikt wordt en het leggen van accenten door middel van deze belichting geeft betekenis aan het beeld. De gedaante waarin de realiteit zich aan ons voordoet, hangt af van het licht waarin het gehuld is. Deze ervaring interpreteert en vangt Stolk in zijn tekeningen met potlood, houtskool en pastelkrijt. De surrealiteit en het magisch realisme is kenmerkend voor het werk van Stolk.

De natuur is een belangrijk thema in het werk van Linde Faas. Ze groeide op in een huis met een grote tuin in Driebergen. Dit was een grote inspiratiebron en ze tekende alles na wat ze om zich heen zag. Ze verzon zelf fantasiewerelden en ging daar helemaal in op. Ze wilde archeoloog worden, of ontdekkingsreiziger. Als ze nu op mooie plekken komt, verwerkt ze dit in haar werk. Ze vergroot het tot het een op zichzelf staande wereld is. Een wereld waarin de mens geen rol lijkt te spelen en waar de toeschouwer enkel toegang tot heeft door naar haar werk te kijken. Een wereld waarin de grens tussen het 'echte' en onwerkelijke vervaagt. Ze zet met één enkel beeld een sfeer neer waarin ze mensen meeneemt. Ze blijft het bijzonder vinden dat je door middel van tekenen langzaam een wereld tot leven kan zien komen.

De sculpturale tekeningen of tekenachtige sculpturen zijn typerend voor Corinne van Bergen. Ze noemt zichzelf driedimensionaal tekenaar. Ze wilde om haar tekening heen kunnen lopen en vond daarvoor haar eerste oplossing door haar tekeningen in glas te slijpen. Inmiddels werkt ze met verschillende technieken, zoals 3D print, glas en (koper)draad. Aan de vloeiende bewegingen in haar werk kun je zien dat ze haar hele leven aan het water heeft gewoond. Voor haar bestaat er geen stilstand. Alles beweegt, zeker in deze wereld. De kracht in de kleine dingen kunnen bergen verzetten. Van Corinne zijn er verschillende sculpturen van draad te zien, ruimtelijke tekeningen of tekeningen in de ruimte.