Lid sinds: 2005
Woonplaats: Utrecht
Opleiding: Hogeschool voor de Kunsten, Utrecht; European academy of fine arts, Trier; Kunstweb, Amsterdam

De in Duitsland geboren Udo Braehler heeft na de middelbare school gewerkt als autonoom kunstenaar. Daarna koos hij voor werken in de reclame en maakte hij carrière in internationaal opererende reclamebureaus. Het vrije kunstenaarsschap bleef echter trekken en vanaf 2000 werd Braehler dan ook fulltime kunstschilder.

Een belangrijk onderdeel van zijn werkwijze is de vrijheid van materie. Vrijheid voor Braehler is het zich begeven buiten de grenzen van techniek en materiaal. Alles wat maar een rol kan spelen in de expressie van wat hij met zijn werk wil overbrengen gebruikt hij. Naast de traditionele materialen als verf, inkten, potlood etc. schuwt hij niet om puin, kunstbloemen, foto's, drukwerk, glitter of wat er maar op zijn weg komt te gebruiken. Maar het belangrijkste onderscheidende materiaal dat Braehler toepast is epoxy, een giethars dat in het materiaal dringt en het werk een zekere gelaagdheid geeft. De epoxy brengt hij via een zeer nauwkeurig proces, in een stoere laag, aan over zijn schilderijen. 
Niet alleen verankert deze laag alle gebruikte materialen, het beïnvloedt ze ook en haalt onderliggende lagen naar boven. Details worden nadrukkelijker, de sfeer feller waar nodig en het geeft het werk een dimensie waardoor de chaos van waaruit Braehler werkt gevangen lijkt. Hoewel Braehler dit proces tot in de details beheerst gaat hij het toeval niet uit de weg, want ook dit is de vrijheid van de materie.

Naast seculier werk, maakt Braehler ook religieuze kunst. Braehler mist in ons huidige materiële leven soms een bepaalde diepgang. Dit gevoel dat er ‘meer’ is dan wij waarnemen, leidde tot de overtuiging dat er buiten deze wereld een macht is waar wij mensen vandaan komen en weer naar terug gaan. Een ‘iets’ dat ons zeer lief heeft, met compassie naar ons kijkt, ons en onze wereld beter begrijpt dan wij zelf kunnen. 
Vroeger zou men deze kracht ‘God’ noemen. In onze huidige cultuur heeft dit begrip niet meer de sterke betekenis die het vroeger had, maar het gevoel is wel gebleven. De vorm kan dan wel bijna dood zijn, de inhoud is springlevend. Braehler komt veel mensen tegen die dit gevoel delen. Voor deze mensen maakt hij religieuze kunst. Om mensen aan ‘iets’ te herinneren; een soort eigentijdse iconen. Hij probeert eenzelfde toegewijde sfeer te bereiken, maar dan in een moderne vorm.

www.udokunst.com